Door Willem Altena

De elfde van de eerste maand in het nieuwe jaar 2026 is er eentje geworden om in te lijsten. Een schitterend schaatsfeest, op een zonnige zondag, die op de drukste momenten het aantal van duizend bezoekers overschreed. Van heel jong tot kranig oud vermaakten de winterliefhebbers zich op de schaatsvloer van de Dicky van der Werf IJsbaan opperbest.

Geen enkele wanklank, alleen maar lovende kritieken. Die pluim op de ijsmuts van de vrijwilligers en bestuursleden van IJsklub Sneek 1871 was ook meer dan terecht. Alle moeite is er gedaan om het ijs te preparen, onder andere door extra water uit De Swette in te laten, zodat al voor koffietijd de baan voor het publiek open werd gesteld. Door de vermenging met de sneeuw was de ijspiste weliswaar niet overal honderd procent, maar over het algemeen viel er prima op te rijden. De lol vergoedde veel.

’Wat in winterwille’, ’Iedereen is vrolijk, wat is dat toch heerlijk om te zien’, ‘Je kan hier naar de wc! En die is nog super schoon ook’, ’Huh?, is de toegang gratis? Echt?’, ’Dat ik an ut loket un paar kienderskaatskes te leen kreeg, fon ik grandioos’, ‘Chocolademelk met een stuk koek erbij voor een euro! Kom daar tegenwoordig nog ’s om…’.

De mensen van onze ijsvereniging, herkenbaar aan de gekleurde hesjes en werkpakken, hoorden de opmerkingen over hun geleverde service met plezier aan. ,,Dêr doën we ut foor”, lieten ijsmeesters Jelle Plantinga en Pé Nota breed grijnzend weten. Zij maken deel uit van de harde kern van een handjevol vrijwilligers die het hele jaar door bijna elke week wel een dagdeel op en rond het ijsbaanterrein te vinden is.

Onderhoud aan hekken, overlopen, doorlaten, materiaal, materieel, verven en schoonhouden van het clubgebouw. Er is altijd wel wat te doen. Het kan dus zomaar gebeuren dat op een hete zomerdag de motor van een sneeuwschuiver ‘kort anne praat‘ wordt gehouden.

Dat geregelde onderhoud kwam nu goed van pas, want er lag een dik pak sneeuw. Met de speciale sneeuwblazer kon de verse clubsecretaris Rob Nota een deel van het verharde (parkeer)terrein voor het gebouw toegankelijk maken. ,,Je hope niet dat ut noadech is, mar as ambulance-meensen bij ut ies komme mutte, dan kenne se nou hun gang gaan’’, verzekerde hij.

Gelukkig viel het, in elk geval overdag, mee met de blessures van de rijders. Een enkele pijnlijke knie of heup. Een snee in een vinger of elders kon met pleisters uit de kit van de EHBO ter plekke worden gedicht. In de avond kwam een jonge vrouw lelijk ten val, waarbij zij haar linkerpols op liefst drie plaatsen brak. Vrijwilligers van de ijsclub brachten haar in de auto over naar het Antonius Ziekenhuis.

In die avonduren, zo tegen zevenen, was de baan weer aardig volgestroomd met (oudere) schaatsliefhebbers, nadat het rond etenstijd een poosje wat rustiger was geweest. Toen waren ook de (nieuwe) lichten in de masten op de baan aangegaan. Tot dat moment hadden alle bezoekers, lid of niet, vrij entree. Als de verlichting brandt, moeten bezoekers een kaartje betalen, zo is al jaar en dag de verenigingsregel. Wie lid is, mag zo doorlopen. Heel wat niet-leden, zo’n tachtig in totaal, meldden zich deze dag alsnog aan.

Een leuk feitje was dat moeder Rixt Jansen uit Scharnegoutum de verloren schaatsmuts van haar zoon weer terugkreeg. Hij was zijn warme hoofddeksels op de ‘kop’ af twee jaar geleden kwijtgeraakt, toen onze baan op precies dezelfde datum voor de laatste keer open was. De ijsclub vond de fraaie muts en had hem al die tijd bewaard. Rixt was maar wat blij en wilde een leuke donatie doen.

Daar was niks op tegen. De ijsclub spaart voor een weerstation – ze doet het tot dusver met natte vingers en een klassieke barometer van hout – die door moderne metertjes en dergelijke op het dak van het gebouw elk moment de actuele informatie kan weergeven.

Bij het drukbeklante loket voor koek-en-zopie stond een oranje bus waarin, naast mem Rixt, heel wat gulle gevers een muntstuk (en soms zelfs een geldbiljet) deponeerden. De eerste euro kwam van Marit Nota, het driejarige dochtertje van de secretaris.

Wie weet, kan de vrijwilligersgroep het komende voorjaar de gewenste apparatuur al aanschaffen en installeren. Per slot van rekening: meten is weten! En nu maar hopen op nog zo’n mooi schaatsfestijn deze winter. Want al dooit het nu, het kan ook zomaar weer stevig gaan kan vriezen. IJsclub Sneek is er ook dan klaar voor!